Smutna, ale żywa melodia grana na fortepianie, której nowego charakteru nadaje wejście perkusji na początku pierwszej minuty. Spokojna ballada rozwija się i zmierza do pięknego crescendo przy udziale całej orkiestry instrumentów dętych.To mój ulubiony utwór autorstwa The National i chyba jedna z ich najpopularniejszych piosenek w całej karierze.
W sumie nie potrafię podać konkretnego powodu, dla którego nagle naszło mnie na odświeżanie twórczości tegoż zespołu. Może zwyczajnie do takich melancholijnych słodyczy od czasu do czasu miło się powraca.
Kasia
